كاشان و بصره و كوفه و سبذان را كه گرفته بود از جهت تهيّه و استعداد لشكرى كه به دفع قرامطه فرستد به يوسف بن ابو السّاج حواله كرده خود متوجّه بغداد شد . و در اين سال جماعتى از اعراب و اكراد در زمين موصل ياغيگرى پيش آورده شروع در فساد كردند و راه خراسان را مسدود ساخته . و چون عبد اللّه بن حمدان كه حاكم موصل بود در اين وقت در بغداد مىبود و پسرش ، ناصر الدّوله ، در موصل به نيابت او مىبود عبد اللّه به پسرش نوشت كه : « بايد كه به مجرّد رسيدن اين مكتوب لشكرى آراسته به هم آورده متوجّه تكريت شوى كه اينك من نيز متوجّه آن جانب شدم . » القصّه ، در رمضان هر دو در تكريت ملاقات هم نموده جماعتى از بزرگان اعراب را به دست آورده و آنچه در اين مدّت از مردم گرفته بودند اكثر آن را از ايشان بازيافت نموده به مردم باز دادند و به اتّفاق اعراب متوجّه دفع كردان شدند . كردان اوّلا در مقام جنگ درآمدند ، آخر الأمر ، چون خود را حريف جنگ نيافتند كمر اطاعت و انقياد در ميان بسته در مقام خدمتكارى درآمدند . و در اين سال ، وزير ابو القاسم خاقان وفات يافت و عبد الوهّاب پسرش پيش از دفن پدرش بگريخت . و در اين سال ، مردم مكّه از ترس ابو طاهر قرمطى از مكّه به جانب طائف گريختند .